พี่มานิตครับ
"นอกเหนือจากความกังวลแล้ว ไม่มีสิ่งใดที่จะกังวล
พึงมีชีวิตที่ สนใจ ยินดี ในสิ่งที่กำลังจะทำ
หมดความกังวล ความห่วงหา เยื่อใย ความหมกหมุ่น ในตนเอง
.
.
ชีวิตมีเพียงประโยชน์ที่กำลังจะทำ
ไม่มีเรื่องของตนเอง ไม่มีเรื่องที่ต้องกังวล "

พี่มานิตย์ครับ
เดี๋ยวผมจะเขียนเล่าให้ฟังนะครับ
เรื่องมันย้าว

ตอนนี้มีเเรื่องที่อยากจะเล่าให้พี่มานิตฟังอีกเหมือนกัน
เกี่ยวกับการทำงานครับ

เดี๋ยวผมจะมาเม้นใหม่นะครับ

ไปงานสัปดาหืหนังสือแล้ววันนี้ตอนบ่าย ลาพักร้อนไปช็อปปิ้ง 5555 เพราะว่าขี้เกียจเจอคนแน่นวันหยุด บ่ายนี้คนเยอะพอสมควรแหละ ชักสงสัย ทุกคนคิดเหมือนเราแน่เลย

สรุปว่าได้มา 5 เล่มค่ะ เพราะหลายเล่มหมด หาไม่ได้ ที่ได้มาคือ
ผม มูราคามิ , กัมพูชาพริบตาเดียว, อาจารย์ในร้านคุ้กกี้ ของ นิ้วกลม
เชือกกล้วยมัดต้นกล้วย, ตัวหนังสือคุยกัน ของ ประภาส ชลศรานนท์

จำนวนหนังสือไม่ถึงขนาดพี่ว่าค่ะ ไปนั่งลิสต์คร่าว ๆ ตอนนี้มีประมาณ 180 เล่ม

"เลิกกังวลกับความรู้สึกของคนอื่น (ที่เราคิดเอาเองและบั่นทอนกำลังใจของเรา) แล้วลงมือทำในสิ่งที่โน้ตเห็นว่ามีคุณค่า "

มาได้ประโยคดี ๆ ตรงนี้อีกแล้ว

จ๊ะชอบเป็นนะ ความรู้สึกแบบนี้ ตอนหลังก็เมื่อรู้สึกตัว (สติมา)ก็บอกตัวเองว่า
อยาสน ๆ


ยังไม่ได้ไปงานสัปดาห์หนังสือเลยพี่ มีที่อยากซื้อประมาณ 10 เล่ม (กะดูแล้วว่าไม่มีตามร้านหนังสือ)

เป็นเหมือนกัน บางทีชอบซื้อ แต่เปิดอ่านผ่าน ๆ สบายใจว่ามันอยู่กับเราแล้ว

เมื่อวานไปกับเล้งมาที่ยุวพุทธ จำนวนคนเป็นพันเลยเหมือนกันพี่

ขอบพระคุณครับพี่มานิต
................


พี่มานิตจะว่าอะไรไหมถ้าผมจะเล่าสิ่งที่ผมวาดให้ฟัง

พี่มานิตตอบน้องโน้ต
--------------------

เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งในกุศลจิตของโน้ต ที่จะทำประโยชน์ให้กับสังคม

เลิกกังวลกับความรู้สึกของคนอื่น (ที่เราคิดเอาเองและบั่นทอนกำลังใจของเรา) แล้วลงมือทำในสิ่งที่โน้ตเห็นว่ามีคุณค่า

ไม่สำคัญหรอกว่าจะทำได้มากหรือน้อย จะสำเร็จหรือไม่สำเร็จ
สำคัญที่ "ได้ทำ และมึความสุขที่ได้ทำ" ต่างหาก

ดูอย่าง "ดาบวิชัย" ที่ปลูกต้นไม้ทุกวัน วันละต้นสองต้น
ไม่ต้องคาดหวังถึงความสำเร็จใดๆ
เพียงมีความสุขกับการได้ปลูกต้นไม้ ในทุกๆต้น ทุกๆวัน

ผลก็เกิดเองตามธรรมชาติ
ไม่ต้องหวังมันก็เกิด และต้องเกิด
เพราะมันเป็น "กฎแห่งการกระทำ"
เรียกอีกอย่างว่า "กฎแห่งกรรม"

พี่มานิตครับ
ผมมาทำงานที่กรุงเทพ ได้ความรู้มากเลยที่เดียวครับ
ทั้งวิชาการทางโลก และทางธรรม

ที่กรุงเทพ
ทำให้ผมเห็นความแตกต่างของคนเราชัดเจนมากเลยครับ
(มีความคมชัด ความเข้มข้น ในเรื่องความแตกต่างมากกว่าต่างจังหวัดมาก)
ในที่ทำงานผมผมได้พบ คุณหมอ ผู้หลักผู้ใหญ่
และบุคคลสำคัญทางวิชาการที่ต่างเป็นที่ยอมรับ
เป็นที่รู้จัก เป็นที่เคารพของสังคม (ชั้นนึง) อย่างมาก

และในทางตรงข้าม
ผู้คนบางส่วนนอกตึกทำงานผม (หรือแม้ผู้รับบริการของผมเอง)
กลับมีสภาพที่ลำบาก ขอทาน สกปรก กินไม่อิม ทรมาน และอื่น ๆ มากมายครับ

พี่มานิตไปช็อปปิ้งสัปดาห์หนังสือมั้ยคะ
เดี๋ยวนี้อ่านหนังสือบ่อยเปล่า????

พี่มานิตหนิ...

ไม่พลาดจริง ๆ


ขอบพระคุณครับ

พี่มานิตถึงน้องโน้ต
--------------------

ชีวิตมหาลัยเป็นชีวิตช่วงสั้นๆ ถ้าเทียบกับช่วงชีวิตทั้งหมดของเรา
แต่ชีวิตมหาลัยก็มักเป็นช่วงชีวิตที่เราหวนกลับไปนึกถึง(มากถึงมากที่สุด)
เพราะมี "ความทรงจำและความรู้สึกที่มีค่า" มากมายที่นั่น

อย่างไรก็ดี ชีวิตก็คือปัจจุบัน
ใช้ชีวิตปัจจุบันให้ดีที่สุด
เพื่อที่เราจะไม่ต้องย้อนกลับมาเสียดายวัยหนุ่มวัยทำงานของเรา
เมื่อตอนที่มันผ่านพ้นและเรียกคืนไม่ได้แล้ว

ใช้วันนี้ของเรา
สร้าง"ความทรงจำและความรู้สึกที่มีค่า"
ให้กับพรุ่งนี้ที่จะมาถึง

ผมไม่ได้ไปหาพี่มานิตเลยครับ
พี่มานิตสบายดีนะครับ

ทำงานแล้ว...
ถึงตอนนี้ผมคิดถึงช่วงเวลาตอนอยู่ในมอมากเลยครับ
ผมคิดถึงค่าย กิจกรรมที่ทำให้ปวดหัว และอื่น ๆ อีกมากมายครับ
พี่มานิตมีความเห็นว่าอย่างไรบ้างครับ

มาทักทายพี่มานิตค่ะ วันอาทิตย์ที่ 18 สนใจไปยุวพุทธมั้ยคะ ไปกับเล้งเช่นเดิม
สงรายละเอียดไปแล้วที่เมลล์นะคะ

พี่ว่ามา น้องจะรีบเร่งว่าตามกันค่ะ

ขอบคุณและระลึกถึงข้อเตือนธรรมเตือนสติของพี่ชายท่านนี้เสมอ

การสร้างประโยชน์ท่านและตน ทำให้เราละลายความเป็นทุกข์ได้อย่างดี

พิสูจน์แบบปัจจัตตังรู้ได้ด้วยตัวเอง เป็นประสบการณ์ที่มีค่า ถ้าตัดสินใจไปจากที่นี่ก็คงไม่ได้พิมพ์แบบนี้ "ขันติ" ทำให้ผ่านพ้นได้ ขอบพรคุณค่าอาจารย์ที่รักและเคารพ

สวัสดีค่ะ สบายดีนะคะ ระถึงด้วยความเคารพเสมอค่ะ(จำนู๋ตุ๋ยได้ก่อ)

อาทิตย์หน้า จะไปปฏิบัติธรรม ๗ วันค่ะ

คิดถึงนะคะ

Hello พี่มานิต เมื่อวานไปฟังมาแหละ ได้รู้จักชาวบล็อกตัวเป็น ๆ 6 ท่านค่ะ
แปลก ๆ ดี แต่ส่วนใหญ่ก็คล้าย ๆ ที่เราจินตนาการค่ะ เช่น บางคน ment แล้วเราเดาว่าคนนี้ต้องคุยเก่งหรือตลก ๆ คุยเก่งมากกกกค่ะ

เป้นคนกลัวเวที สงสัยจะพูดไม่ออกแน่เลย ต้องขอวิทยาทานจากพี่มานิตนี่แหละ 555

มีคนในบล็อกมาชวนเป็นวิทยากรร่วมเรื่องการเขียนบล็อกที่กระทรวงอุตสาหกรรม
เขาจะจัดงาน KM day วันศุกร์ที่จะถึงนี้ ขอบายเขา แต่บอกไว้ว่าถ้าลางานได้ อาจจะแวะไปเที่ยว

ปกติ Hi5 ของจ๊ะก็ไว้ติดต่อคนรู้จักจริง ๆ ไม่สะเปะสะเปะ แบบที่พี่ใช้เหมือนกันน่ะแหละ
อ้อ เล่านิด ๆ มีเพื่อนเรียนภาษาอังกฤษ เห็นเล่าว่าอาจารย์ฝรั่งเขาบอกว่า hi 5 กับ facebook สไตล์ผู้ใช้คือแล้วอาจารย์ก็ทำท่าโนะเนะ แอ๊บแบ๊ว

แต่ของเรา เราไม่ได้เป็นงั้นเนาะ 5555

บางคนท่าทางตอนนี้ไปติดใจ twitter แล้วค่ะ

Hello พี่มานิต เอ สมาชิก Hi5 ของข้าพเจ้าหายไปไหนกันหมด (รวมถึงข้าพเจ้า) ที่ห่างหาย 5555